‫او 2500 سال پیش در هند زندگی می کرد.
‫پژواک های دنیای او هنوز باقی مانده است.
‫بودا: حکیمی هندی که داستان زندگی اش، ‫الهام بخش یکی از ادیان بزرگ جهان بوده است.
‫آیین بودا، چهارمین دین بزرگ در جهان است.
‫او یک شاهزاده بود،
‫شاهزاده ای نازپرورده که زندگی سراسر ‫لذت را، به دنبال روشنایی رها کرد.
‫حتی خود بودا نیز، برای رسیدن به ‫روشنایی نهایی به سخت کوشی احتیاج دارد.
‫این یک سفر معنوی طاقت فرسا بود.
‫او روزانه یک دانه برنج می خورد،
‫روی یک پا می استاد،
‫و بر روی ناخن هایش می خوابید.
‫او با مراقبه در زیر درخت بودی (درخت بیداری)، ‫به خرد عالی دست یافت.
‫هیچ دانشی، ‫بدون فداکاری (قربانی کردن) به دست نمی آید.
‫برای به دست آوردن هر چیزی، ‫ابتدا باید همه چیز را از دست بدهید.
‫قسمت بعدی، بودا
‫ترجمه و زیرنویس از: ‫سید محمد مسعود سیدحسنی ‫با همراهی همسر عزیزم
‫2500 سال پیش،
‫در درون دره ای حاصلخیز، ‫در مرز بین هند و نپال،
‫کودکی متولد شد که قرار بود بودا شود.
‫در داستان ها آمده است که ‫قبل از تولد او،
‫مادرش، که ملکه یک پادشاهی کوچک در هند بود، ‫رؤیایی می بیند.
‫یک فیل سفید زیبا به ملکه، ‫یک گل نیلوفر هدیه داد،
‫و سپس به پهلویش وارد شد.
‫وقتی از حکما خواسته شد، ‫تا رؤیا را تعبیر کنند،
‫آنها پیش بینی کردند که ملکه، ‫پسری به دنیا خواهد آورد
‫که قرار است یا یک فرمانروای بزرگ ‫و یا یک انسان مقدس شود.
‫یک روز، آنها گفتند،
‫او یا جهان را تسخیر می کند،
‫و یا به یک انسان روشن شده (بودا) تبدیل می شود.
‫بودا
‫آدم ها به قصه علاقه دارند.
‫این یکی از راههای یادگیری ماست.
‫داستان زندگی بودا، ‫یک الگوی سفر کهن است.
‫اما این وسیله ای برای رسیدن به هدف است، ‫خود یک هدف نیست.
‫در عرض ده ماه،
‫هنگامی که درختی شاخه اش را ‫برای تکیه گاه او پایین می آورد،
‫پسری از پهلوی او متولد می شود.
‫هفت روز بعد، ملکه درگذشت.
‫بودا روزی می آموزد: ‫جهان پر از درد و اندوه است.
‫وی به پیروان خود گفت: ‫اما من آرامشی را یافته ام،
‫كه شما نیز می توانید به آن دست یابید.
‫همه رنج را درک می کنند.
‫این چیزی است که همه ما ‫در آن با هم مشترکیم.
‫این یک موضوع کاملاً آشنا و کاملاً مشترک است.
‫به همین خاطر بودا می گوید: ‫این موضوع خوبی برای شروع است.
‫مهم نیست الان چه شرایطی دارید،
‫در نهایت، همه چیزهایی را که دوست دارید، ‫از دست خواهید داد.
‫بالاخره، پیر می شوید.
‫سرانجام، بیمار خواهید شد.
‫و مسئله این است که ما باید بفهمیم که ‫چگونه تمام این مسائل را را برای خود حل کنیم.
‫آنچه او در واقع گفت این بود که
‫زندگی سرشار از شادی و سرور است.
‫شادی همه جا هست،
‫فقط ما جلوی آن را گرفته ایم.
‫آموزه های او در واقع در مورد باز کردن دریچه های جدیدی، ‫به روی ماهیت شاد یا سعادتمندانه واقعیت بود.
‫اما سعادت و خوشحالی، ‫نا پایدار و دائماً در حال گذر است.
‫آیا این لیوان را می بینی؟
‫من عاشق این لیوان هستم.
‫آب را به خوبی نگه می دارد.
‫وقتی به آن ضربه می زنم، ‫یک حلقه دوست داشتنی دارد.
‫وقتی خورشید به آن می تابد، ‫نور را به زیبایی منعکس می کند.
‫اما وقتی باد می وزد، ‫و لیوان از قفسه می افتد و می شکند،
‫یا اگر آرنج من به آن برخورد کند ‫و روی زمین بیفتد،
‫من می گویم، بسیار خوب.
‫اما وقتی می دانم که شیشه قرار است بشکند،
‫هر دقیقه که با آن می گذرد، ‫برایم بسیار با ارزش است.
‫همه، هر انسانی، خوشحالی و خوشبختی را می خواهد.
‫و بودا، مانند معلم رفتار می کند.
‫شما استاد خودتان هستید.
‫آینده، همه چیز، ‫به همت شما بستگی دارد.
‫مسئولیت بودا فقط نشان دادن مسیر است، همین.
‫بودا می تواند از چشمان هر شخصی بدرخشد.
‫در میان اتفاقات یک زندگی عادی انسانی،
‫در هر لحظه، ‫ما هم می توانیم به آنچه بودا یافت، ‫دست پیدا کنیم.
‫بودا
‫در جنوب نپال، در دامنه کوه های هیمالیا،
‫یکی از مقدس ترین مکان های جهان وجود دارد: ‫"لومبینی"
‫جایی که بر اساس داستان های مقدس، ‫بودا آنجا متولد شد.
‫امروز زائران بودایی از سراسر جهان ‫خود را به اینجا می رسانند،
‫تا در حضور حکیمی باشند که داستان زندگی اش ‫از قرن ها حکایت و افسانه جدا نیست.
‫داستان های بی شماری از بودا وجود دارد.
‫هر سنت، هر فرهنگ، و هر دوره زمانی، ‫داستان های خاص خود را دارد.
‫ما روایت های تصویری و آثار هنری فراوانی
‫از سراسر آسیای بودایی (که بودا در آنها حضور داشته است) داریم.
‫حقیقتاً، ما تا حدود 500 سال پس از مرگ بودا، ‫مطلب نوشتاری و یا در واقع زندگی نامه ای که ‫از او وجود داشته باشد، نمی بینیم.
‫روایت هایی که در چند قرن اول ‫از بودا وجود داشت، شفاهی بود.
‫بر اساس شواهد تاریخی، ‫این امر مسلماً اتفاق افتاده است.
‫حتماً کسی بوده که ‫با "گوتاما بودا" در تماس بوده است،
‫اما، ما از آن اطلاعی نداریم.
‫ما نمی دانیم چه مقدار از آن کاملاً افسانه است، ‫و چه مقدار از آن، واقعیت تاریخی است.
‫اما مهم نیست.
‫او در مورد چیزی حرف می زند که ‫همه ما عمدتاً آن را لمس کرده ایم.
‫ارتباط آن در پیام داستان است، ‫در نهاد داستان است.
‫مانند هر داستان خوبی، ‫این داستان هم چیزهای زیادی برای آموختن دارد.
‫بنابراین، داستان زندگی او ‫روش زیبایی برای بیان تعلیمات او است.
‫بودا می گفت: ‫کسی که مرا می بیند، تعلیم من را می بیند،
‫و کسی که تعلیم مرا را می بیند، ‫من را می بیند.
‫بودا حدود 500 سال قبل از ‫تولد عیسی متولد شده بود،
‫و در شهری که مدتها پیش از بین رفته است، ‫به یک مرد کامل تبدیل شد.
‫برای نزدیک به سه دهه، ‫او چیزی فراتر از این جهان را نمی دید.
‫قسمت اول ‫سیدارتا
‫در قصه ها آمده است که او پسر یک پادشاه بود،
‫که در قصری با تمام تجملاتی که ‫ می توان تصور کرد پرورش یافت.
‫او سیدارتا گوتاما نامیده می شد،
‫شاهزاده ای در میان قبیله ای از جنگجویان.
‫او می گفت: ‫وقتی من كودك بودم، با ظرافت تربیت شدم. ‫در کمال ظرافت!
‫آفتابگیری سفید را شب و روز ‫بر روی من نگه می داشتند،
‫تا مرا از سرما، گرما، گرد و غبار، ‫خاک و شبنم محافظت کند.
‫پدرم سه حوضچه نیلوفر به من داد:
‫یک حوضچه از گل های نیلوفر قرمز پر بود.
‫دومی از گل های نیلوفر سفید،
‫و سومی از گل های شکوفای نیلوفر آبی پر بود.
‫پدر از او می خواهد که پادشاه شود،
‫از او می خواهد جهان را فتح کند، ‫و امپراتور هند شود،
‫که در آن زمان 16 پادشاهی مختلف بود.
‫و پیش بینی می شد که اگر به عنوان پادشاه باقی می ماند، ‫می توانست هر کجا را که می خواست فتح کند.
‫بنابراین، پدر محیطی افسانه ای را فراهم کرد ‫تا او را در ناز و نعمت بار آورد.
‫پدرش می خواست تا او هرگز متوجه ‫هیچگونه نقصان و مشکلی در این جهان نشود،
‫با این امید که پسرش دلبسته و عاشق ‫چنین زندگی ای شود، و آن را ترک نگوید،
‫چرا که در بدو تولدش پیش بینی شده بود که
‫او بیشتر ممکن است به معلمی معنوی تبدیل شود، ‫تا یک پادشاه.
‫سیدارتا که از هرگونه درد و رنج ‫محافظت می شد،
‫در یک زندگی سرشار از لذت های ناب غرق شد.
‫هر آنچه را هوس می کرد به آن دست می یافت ‫و تمام آرزو های او برآورده می شد.
‫من گرانبها ترین لباسها را می پوشیدم،
‫بهترین غذاها را می خوردم.
‫من توسط زنانی زیبا احاطه شده بودم.
‫در فصل باران، در قصر خود می ماندم،
‫و توسط نوازندگان و دختران رقصنده، ‫سرگرم می شدم.
‫من هرگز حتی به فکر ترک قصر هم نمی افتادم.
‫هنگامی که او 16 ساله بود،
‫پدرش، برای اینکه او را به زندگی در کاخ ‫وابسته تر کند،
‫او را به همسری دختر عمویش درآورد.
‫چیزی از عشق شان نگذشته بود ‫که با هم ازدواج کردند.
‫او کاملاً دلباخته اش شده بود.
‫یک داستان وجود دارد که در ماه عسل آنها، ‫که حدود ده سال طول کشید،
‫یک بار، آنها از روی سقفی که بر روی آن ‫در حال عشق بازی بودند غلتیدند و افتادند،
‫اما در بستری از گل های نیلوفر و سوسن فرود آمدند، ‫و اصلاً متوجه افتادنشان نشدند.
‫و همچنین، در داستان ها آمده است،
‫او به مدت 29 سال خود را سرگرم کرد، ‫تا اینکه حباب لرزان لذت ها و خوش گذرانی ها ترکید.
‫پدرش هر کاری از دستش بر می آید انجام می دهد،
‫تا او هرگز کاخ را رها نکند ‫و هیچگاه رنج زندگی را نبیند.
‫اما، یک روز او به بیرون می رود،
‫و به سفر در سراسر قلمرو پادشاهی می پردازد.
‫و او با اولین تجربه از ‫چهار تجربه خود روبرو می شود.
‫او پیرمردی را می بیند، ‫و از ملازم خود در مورد او می پرسد.
‫مأمور همراه می گوید: ‫آه، این تغییر است!
‫آدم همیشه جوان و بی نقص نمی ماند.
‫سپس در سیاحت بعدی خود به بیرون از کاخ،
‫او مرد بیماری را می بیند، ‫و به طور کامل متوجه نمی شود که این چه پدیده ای است.
‫او از همراه خود می پرسد و مأمور می گوید: ‫آه، این برای همه ما اتفاق می افتد.
‫همه بیمار می شوند، ‫و فکر نکنید که شما یک شاهزاده اید و بیمار نمی شوید.
‫پدرت بیمار خواهد شد،
‫مادرت بیمار خواهد شد،
‫همه بیمار می شوند.
‫سپس متوجه می شود ‫فقط این فرد نیست که بیمار است.
‫در واقع این پدیده ای جامع و فراگیر است.
‫و در این هنگام چیزی در درون او برانگیخته می شود.
‫بنابراین، او مرتباً ارابه ران را وادار می کند، ‫تا او را به بیرون از کاخ ببرد.
‫و یکی پس از دیگری، وحشت و ناخوشی می بیند.
‫و در سفر سومش، او...
‫او با یک جسد روبرو می شود.
‫و او ناپایداری و رنج و مرگ را ‫به عنوان حالات واقعی امور تشخیص می دهد.
‫جهانی که او از دیدن آن محافظت شده بود، ‫مصون نگاه داشته شده بود، منع شده بود.
‫و او تکانی سخت خورد.
‫می فهمید؟، او شوکه شد و فهمید، ‫این سرنوشت من هم هست.
‫من هم پیر می شوم.
‫من هم بیمار خواهم شد.
‫من هم خواهم مرد.
‫چگونه با این موارد کنار بیایم؟
‫اینها سؤالاتی اساسی در زندگی هر انسانی است:
‫چگونه است قرار گرفتن در بدنی که ‫در درون زمان و سرنوشت ما محاصره شده است؟
‫و ما چگونه می توانیم آن را هدایت کنیم؟
‫این حقیقتاً، روایتی است از ‫یک دگرگونی و تغییر شکل اساسی.
‫تغییر از یک ساده لوحی مسلم، ‫از یک رابطه بی اساس به زندگی واقعی خود، ‫به تمایل به دانستن داستان کامل، به دانستن تمام حقیقت.
‫و سپس در سفر چهارم به خارج از کاخ، ‫او یک سالک معنوی را می بیند.
‫کسی که تصمیم گرفته است تا برای فرار از ناپایداری، رنج و مرگ، ‫یک زندگی متفاوت، کاملاً غیر از زندگی خودش را داشته باشد.
‫بنابراین، او این نوع برخورد آسیب زا را ‫با درد و رنج زندگی دارد.
‫ما سعی می کنیم از فرزندان خود محافظت کنیم.
‫ما نمی خواهیم به فرزندانمان اجازه دهیم ‫همه دردهای دنیا را ببینند.
‫اما در سن خیلی پایین، در زمانی قبل از اینکه بتواند ‫چیزی به خاطر بیاورد و اندیشه های مفهومی او شکل بگیرد،
‫او متحمل بدترین نوع خسارتی شد که ‫یک انسان می تواند دچار شود.
‫ناگهان و به طرز مرموزی، مادرش، هنگامی که ‫بیشتر از یک هفته از عمرش نگذشته بود، درگذشت.
‫می فهمید؟ اتفاق بسیار ناگواری رخ داد! ‫درست در همان آغاز.
‫این ممکن است همان چیزی باشد که ‫برای تبدیل شدن به یک بودا لازم بود، ‫این که شما باید در چنین سطح ابتدایی ای رنج ببرید.
‫هنگامی که سیدارتا 29 سال داشت، ‫و در حالی که عمیقاً مضطرب و نا آرام بود،
‫مصمم شد تا ماهیت درد و رنج را درک کند.
‫او تصمیم گرفت تا قصر را ترک کند.
‫همسرش تازه یک پسر بچه به دنیا آورده بود.
‫سیدارتا او را "رهولا" نامید. ‫رهولا یعنی: "مانعی در راه رسیدن به روشن شدگی"
‫او نام پسرش را "بند" می گذارد.
‫او نام پسرش را "توپ و زنجیر" می گذارد.
‫این بند و زنجیر است که ‫مرا پابند به این زندگی می کند.
‫این همان چیزی است که ‫مرا در بند نگه می دارد.
‫در ساعت های پایانی یک عصر تابستانی، ‫سیدارتا وارد اتاق همسرش شد.
‫چراغی از روغن معطر روشن بود.
‫همسرش روی تختی پر از گل دراز کشیده،
‫و پسر تازه متولد شده شان را ‫در آغوش گرفته بود.
‫او از درگاه اتاق به آنها خیره شد.
‫در حالی که غرق در افکار خود بود،
‫با خود اندیشید: ‫اگر دست همسرم را از سر پسرم بردارم،
‫و او را بلند کنم و در آغوشم بگیرم،
‫ترک اینجا برایم دردناک خواهد بود.
‫او برگشت و به سوی حیاط قصر پایین رفت.
‫اسب محبوبش "کانتاکا" منتظر بود.
‫هم چنان که به سمت دیوار شمالی شهر می راند، ‫در هوا پرواز می کرد.
‫"مارا"، خدای وسوسه انگیز آرزو، منتظر بود.
‫"مارا" به او گفت: ‫مقدر شده است تا تو بر یک امپراطوری بزرگ حکم برانی.
‫برگرد، و قدرت دنیوی از آن تو خواهد بود.
‫سیدارتا امتناع کرد.
‫او غم و اندوه و احتمالاً ‫ترس و سرگشتگی مطلق را
‫در قلب همسر، نوزاد شیرخوارش که بی گناه بود و با این حال ‫ناگهان بی پدر شده بود، و البته پدر خود، به جا گذاشت.
‫اما هیچ آگاهی ای بدون فداکاری به دست نمی آید.
‫و این یکی از حقایق تلخ وجودی انسان است:
‫برای به دست آوردن هر چیزی، ‫ابتدا باید همه چیز را از دست بدهید.
‫سیدارتا برای اولین بار، ‫در جهان تنها شده بود.
‫او در کنار یک رودخانه همان حوالی، ‫شمشیرش را کشید.
‫او گفت: اگرچه پدر و مادرخوانده ام بسیار غمگین هستند ‫و اشک بر چهره هایشان جاری است،
‫اما من موهایم را کوتاه می کنم، ردای زردم را می پوشم، ‫و از خانه به بی خانمانی رهسپار می شوم.
‫من از لذت های دنیا زخمی شده بودم ‫و در آرزوی دستیابی به آرامش بیرون آمده بودم.
‫سیدارتا به طرف جنوب حرکت کرد و به سمت ‫رودخانه مقدس گنگ رهسپار شد.
‫زمانی شاهزاده بزرگی بود،
‫و حالا به گدایی افتاده بود ‫که از خیرات غریبه ها روزگار می گذراند.
‫او بر روی زمین سرد جنگلهای تاریک انجیر، ساج و نمکی ‫که دشت شمال شرقی را پوشانده بود دراز کشید.
‫مکان های ترسناکی که در آن حیوانات وحشی پرسه می زدند ‫و گفته می شد ارواح خطرناک آنجا زندگی می کنند.
‫او به بیرون می رود تا ببیند آنجا چیست.
‫او یک سالک و جستجوگر است.
‫او هنوز آموزشی ندیده است.
‫او هنوز درک درستی ندارد.
‫او هنوز بینشی ندارد.
‫او هنوز راه حلی ندارد، ‫اما مسئله را تشخیص می دهد.
‫سیدارتا نمی توانست از آیین و مذهب آن زمان (آیین ودایی باستان) ‫که غرق در مراسم و تشریفات مذهبی بود، انتظار کمک داشته باشد.
‫برخی از آن تشریفات مذهبی، هنوزهم توسط بعضی از موبدان هندو ‫که بیش از 2500 سال است مناجات های ودایی را انجام می دهند، ادامه دارد.
‫این آیین، مربوط به مدت ها قبل است،
‫زمانی که تمدن برای اولین بار ‫در اینجا توسعه یافت.
‫از طریق این سرایش و مناجات ها، ‫ما خدایان و سیارات خود را می پرستیم.
‫تا آرامش درونی را برای ‫همه موجودات زنده فراهم کنیم.
‫برای قرن ها، آیین های ودایی احترام به خدایان را ‫امر می کردند و عقاید مذهبی را القا می کردند.
‫اما تا زمان سیدارتا، این آیین ها ‫دیگر با نیازهای معنوی بسیاری از هندی ها سخن نمی گفتند،
‫و حتی یک خلاء معنوی ‫و احساس نگرانی را نیز به جا می گذاشتند.
‫خدایان از اهمیت کمتری نسبت به ‫آیین های مذهبی برخوردار بودند.
‫این یک دوره اضطراب و نا آرامی بزرگ است.
‫دوره تحولات و دگرگونی های اجتماعی بود.
‫شهرها در حال رشد بودند، ‫توانگری مادی و گرسنگی معنوی ایجاد می کردند.
‫به طوریکه یک ندای کهن، ‫نا امیدانه فریاد می زد:
‫اقیانوس ها خشک شده اند.
‫کوه ها فرو ریخته اند.
‫ستاره قطبی متزلزل شده است.
‫زمین از پا افتاده است.
‫خدایان نابود شده اند.
‫من به مثابه یک قورباغه، ‫در چاه خشک و بی آب هستم.
‫گروه زیادی از مردم، از مذهبی که ‫در آن بزرگ شده اند راضی نیستند.
‫و هنگامی که شاهزاده سیدارتا ‫تصمیم می گیرد زندگی خود را رها کند،
‫او در حال انجام کاری است که ‫افراد زیاد دیگری مشغول انجام آن بودند.
‫سیدارتا به هزاران جستجوگر که مانند خودش ‫تارکان دنیا بودند پیوست.
‫مردان و حتی تعداد کمی از زنانی ‫که از دنیا دست کشیده بودند،
‫تهی دستی و تجرد را در آغوش کشیده بودند ‫و بر لبه زندگی می زیستند، ‫تنها برای اینکه طعم معنویت را بچشند.
‫درست همانطور که جویندگان معنویت (سالکان)، ‫امروزه نیز در هند انجام می دهند.
‫همین الان تعداد زیادی از سالکان و تارکان دنیا، در هند حضور دارند.
‫این یک سنت در حال شکوفا شدن است.
‫افراد مختلف بسیاری وجود دارند که دوباره همه چیز را رها کرده، ‫و ریاضت می کشند و مراقبه می کنند.
‫تا از چرخه مرگ و تولد دوباره فرار کنند.
‫مفهوم تناسخ مجدد، بخشی از فرهنگ، تمدن و ‫دین هند است، که مدتها قبل از بودا وجود داشت.
‫و به تعبیری... ‫این مسئله ای بود که بودا با آن روبرو بود.
‫رنج از بدو تولد آغاز نشده ‫و با مرگ پایان نمی یابد.
‫رنج بی پایان بود،
‫مگر اینکه بتوان راهی برای رهایی از آن پیدا کرد،
‫روشن شد، بودا شد.
‫در زمان او، این احساس وجود داشت ‫که مرگ پایان همه چیز نیست،
‫بلکه مرگ لاجرم منجر به ‫تولدی دوباره می شود.
‫و اینکه موجودات، موجوداتی که رنج می برند، ‫ملزم به حرکت در این چرخه مرگ و تولد دوباره هستند.
‫گفته می شود که ‫سیدارتا، زندگی های زیادی را پیش از این تجربه کرده است.
‫به عنوان حیوانات بی شماری...
‫انسان های بی شمار...
‫و حتی خدایان.
‫متون مقدس می گویند: ‫او در طی چهار دوره نا معلوم و طی دوره های زمانی بسیار، ‫زندگی را در انواع مختلف آن تجربه کرده است.
‫زندگی های پیشین سیدارتا، طی اعصار طولانی، ‫گاهی به عنوان یک انسان و گاهی به عنوان یک حیوان بودند.
‫اما بعد به تدریج و با تمرین های خود، ‫بالا و بالاتر، عمیق و عمیق تر می شوند.
‫مقصود این است که از یک زندگی به زندگی دیگر برویم تا هرچه بیشتر ‫به سمت روشنایی پیش برویم و خردمند تر و دانا تر شویم.
‫بعضی از موجودات، سرسختانه ‫بر نادانی و خودخواهی خود پافشاری می کنند.
‫آنها با شتاب زیاد و تا جایی که می توانند به چنگ زدن و خوردن ادامه می دهند، ‫و بعد، احساس نارضایتی می کنند.
‫اما گمان می کنند که لقمه بعدی راضی شان خواهد کرد!
‫و آنها می میرند و دوباره متولد می شوند، ‫و بی نهایت بار می میرند و دوباره متولد می شوند.
‫می دانید! اگر آنها بسیار سرسخت باشند، ‫شاید میلیارد ها زندگی را تجربه کنند.
‫و بودا شدن و روشنی یافتن، ‫تنها راه خروج از چرخه مستمر مرگ و تولد دوباره است.
‫تولد دوباره در اینجا ‫به این تصور رایج نیست که،
‫مثلاً در زندگی گذشته، من ناپلئون ‫و یا کلئوپاترا بوده ام که بر رود نیل شناور بوده است.
‫گویی هر زندگی، بارها و بارها و بارها ‫در یک مدرسه دبیرستان می گذرد.
‫با کم شدن اقتدار کاهنان و حضور جویندگان حقیقت مانند سیدارتا، ‫که در مناطق روستایی سرگردان بودند،
‫مردان مقدس ظهور پیدا می کردند، ‫و آموزه های معنوی خود را تعلیم می دادند.
‫سیدارتا نزد یکی از آنها شاگردی کرد،
‫یک استاد مشهور که تعلیم می داد، ‫دانش واقعی، هرگز و تنها از طریق تمرینات مذهبی حاصل نمی شود.
‫لازم است تا به درون نگاه کرد.
‫استاد به او گفت: ‫"می توانی اینجا با من بمانی."
‫یک آدم خردمند می تواند سریع ‫در معرفت استاد خود ساکن شود و خود، بی واسطه آن را تجربه کند.
‫سیدارتا مصمم شد تا تمرین های سخت گیرانه ای را ‫که استاد تجویز کرده بود را بیاموزد.
‫استادان آن زمان، اشکال مختلف یوگا ‫و مراقبه را آموزش می دادند.
‫آموزش اینکه می توان از ظرفیت انعکاسی خود ذهن بهره برد، ‫تا ذهن و هوی نفس را رام کرد.
‫این آموزش ها، از قبل در هند رایج و برقرار بوده است.
‫و در آن روز ها، احتمالاً بسیاری از مدارس یوگا ‫و مراقبه وجود داشته است،
‫همین طور که همین حالا هم وجود دارند.
‫یوگا فقط برای بدن نیست،
‫اگرچه از بسیاری جهات برای بدن مفید است.
‫هدف نهایی یوگا، ‫دستیابی به مراقبه عمیق است.
‫به راحتی یا به سرعت به دست نمی آید.
‫با تمرین به دست می آید.
‫اگرچه به نظر می رسد، ‫یوگا بر کنترل بدن تمرکز دارد،
‫اما در واقع یک تمرین معنوی کهن است، ‫نوعی مراقبه است،
‫که با استفاده از مهار انرژی های بدن، ‫ذهن را آرام می کند.
‫بعضی از یوگا کار ها می آموزند ‫که ساعت ها بدون حرکت بنشینند،
‫و آرام و آرام تر نفس بکشند، ‫تا جایی که گویا دیگر نفس نمی کشند.
‫انواع حالت های خلسه ‫از طریق مراقبه امکان پذیر است.
‫اگر ذهن را در اختیار بگیرید، ‫و روی یک شئ واحد متمرکز کنید،
‫می فهمید؟ چه یک کلمه باشد یا شعله شمع یا یک صدا، ‫این امکان وجود دارد که ذهن را به انواع فضا های جالب منتقل کرد.
‫کسی که قرار بود بودا شود، ‫در همه آن تمرین ها بسیار خوب بود.
‫او یک شاگرد فوق العاده بود، ‫همه این تمرین ها را به بهترین نحو انجام می داد.
‫اما فارغ از همه این تمرین ها، ‫او هنوز با دردی که راهش را به خاطر آن ‫شروع کرده بود دست و پنجه نرم می کرد.
‫او به این حالتهای آگاهی متعالی صعود می کند، ‫اما دائمی و پایدار نیست، و حقیقت نافذ را به ماهیت واقعیت وارد نمی کند.
‫از این رو، این ها تنها یک گریز موقت از مسئله وجود هستند، ‫اما مسئله اصلی را حل نمی کنند.
‫سیدارتا به شاگردی ‫استاد مشهور دیگری هم درآمد.
‫اما باز هم نتیجه ای نداشت.
‫بعد ها گفت: ‫این فکر به ذهن من خطور کرد، که این تمرین ها ‫به دانش مستقیم و آگاهی عمیق تر منجر نمی شود.
‫با دلسردی، این استاد را نیز ترک کرد.
‫سیدارتا بی آنکه هدفی داشته باشد، ‫راه خود را به سمت جنوب ادامه داد،
‫و هنوز در جستجوی پاسخ به سؤالات خود بود.
‫چرا انسانها رنج می برند؟
‫آیا راه فراری وجود دارد؟
‫او بی وقفه در حال تلاش و جستجو است،
‫و پیش از این، ‫نهایت تجملات را تجربه كرده است،
‫و حالا محرومیت شدیدی را تجربه می كند.
‫در میان تارکان دنیا، ‫زهد (مبتنی بر تمرین های ریاضتی)، یک تمرین و شیوه معنوی رایج بود:
‫تنبیه بدن به عنوان راهی برای ‫دستیابی به آرامش و آگاهی.
‫سیدارتا با پنج مرتاض دیگر نیز روبرو شد.
‫و زود از آنها در ریاضت دادن به جسم خود پیشی گرفت،
‫به طوریکه بدن خود را در معرض شدید ترین ‫سختی ها و درد ها قرار داد.
‫بدن، نمایانگر یک مشکل اساسی است.
‫کهولت سن باعث ناتوانی بدن می شود.
‫بیماری، درد و رنج را برای بدن به همراه دارد.
‫و مرگ، در نهایت، توقف عملکرد بدن است.
‫بنابراین، این احساس وجود داشت که اگر بتوان بدن را به اندازه کافی مجازات کرد، ‫می توان از تأثیر آن رهایی یافت.
‫شما می توانید از برخی از محدودیت هایی ‫که بدن ممکن است تحمیل کند، رهایی یابید.
‫مرتاض ها با به حداقل ممکن رساندن مقتضیات بقا به تمام معنا، ‫حقیقت را دنبال می کنند.
‫تنها آن مقدار غذا که برای زنده ماندن کافی است،
‫بدون محافظت در برابر عناصر طبیعی،
‫بدون هیچ گرمایشی، نشستن در سرما، ‫نشستن زیر باران،
‫مراقبه شدید در تمام ساعت های بیداری،
‫مرحله ترک دنیا، کناره گیری از همه چیز، مردن، ‫احساس مرگ واقعی در زندگی، برای تولدی دوباره و ‫تبدیل شدن به انسانی که چشمانی بینا پیدا کرده است، ضروری است.
‫مرتاضان هنوز هم در هند دیده می شوند،
‫با این اعتقاد راسخ که با تسلیم کردن جسم و بدن، ‫می توانند قدرت معنوی کسب کنند.
‫حقیقت چیست؟
‫وقتی هر 24 ساعت یک بار غذا می خورید،
‫هر ثانیه به شما می گوید که حقیقت چیست.
‫من یک خانه داشتم و ‫شانزده ساله بودم که آنجا را ترک کردم.
‫من دنبال چیز های مادی نیستم.
‫من می توانم
‫با کنار گذاشتن طمع، ‫مسیر معنوی خود را دنبال کنم.
‫پوست به استخوان چسبیده، ‫ناتوان و درمانده شده بود.
‫سیدارتا خود را به مدت شش سال ‫تحت شدید ترین فشار ها قرار داد،
‫و تلاش کرد تا به افکار و آرزوهایی که او را از هر سو ‫مورد حمله قرار می دادند پایان بخشد.
‫او خودش را شکنجه می کند،
‫سعی می کند تا هر چیزی را که ‫از نظر او بد است در خود نابود کند.
‫سنت های معنوی آن زمان می گفت: ‫که اگر همه چیزهای انسانی را از بین ببرید، می توانید آزاد شوید.
‫می فهمید؟ هر چیز زمخت و پست، ‫کوچک ترین ذره خشم، کوچک ترین آرزو.
‫می دانید؟ اگر شما آن را با نیروی اراده پاک کنید، ‫آنگاه می توانید به نوعی حالت متعالی وارد شوید.
‫و بودا همه این ها را امتحان کرد، ‫و می دانید؟ جزو زاهد ترین مرتاضان به شمار می رفت.
‫او روزانه یک دانه برنج می خورد،
‫او ادرار خودش را می نوشید،
‫او روی یک پا می ایستاد،
‫او روی میخ و چیزهای نوک تیز می خوابید،
‫و همه این کار ها را در حد اعلایش انجام می داد،
‫سیدارتا گفت: بدنم آرام آرام به شدت نحیف شد،
‫اندام های بدنم همانند ساقه های ‫تاک یا بامبو شدند که به هم بند اند.
‫ستون فقراتم مثل رشته ای از مهره ها برجسته شد.
‫دنده های من مانند تیرچه های برجسته سقف ‫یک ساختمان قدیمی و متروکه بیرون زدند.
‫گویی درخشش چشمانم در عمق حدقه های چشمانم غرق شدند، ‫درست مانند درخشش آب در یک چاه عمیق.
‫پوست سرم خشیکده و چروک خورده است، ‫مثل یک کدو سبز تلخ که در معرض گرما و باد پلاسیده و پژمرده شده است.
‫او سعی داشت تا جایی که می تواند، ‫بدن خود را در معرض شدیدترین سختی ها قرار دهد.
‫اما بعد فهمید که از این طریق، ‫نمی تواند به آنچه می خواهد دست بیابد.
‫با تلاش برای شکنجه بدن، ‫بدن فربه می شود.
‫تمام توجه به سمت بدن است! نه چیز دیگری!
‫او خود را كاملاً در برابر آموزش های سختي ‫كه به او داده شده بود، تسليم كرد.
‫آنچه او پس از سال ها تلاش فراوان کشف کرد، ‫این بود که پاسخ سؤال خود را نیافته است.
‫به درد نخورده بود.
‫او در آستانه مرگ بود، در حال مرگ، ‫و هنوز بیدار نشده بود، تا اینکه چیزی را به یاد آورد.
‫او روزی را به خاطر آورد که جوان بود،
‫و به همراه پدرش در کنار رودخانه نشسته بود،
‫و همچنین عظمت و کمال دنیا که ‫به سادگی خود را به او بخشیده بود.
‫سالها قبل، ‫هنگامی که سیدارتا پسر بچه ای بود،
‫پدرش، پادشاه، او را به یک جشنواره ‫بهاری کاشت نهال برده بود.
‫در حالی که او رقص تشریفاتی را تماشا می کرد،
‫نگاهش به چمن های پایین افتاد.
‫او به حشرات و تخم های آنها فکر کرد،
‫که با کاشت مزارع نابود شدند.
‫او غرق در غم و اندوه شد.
‫یک رکن اساسی در آیین بودا، شفقت است،
‫که همان محبت عمیقی است که ‫نسبت به همه چیز احساس می کنیم،
‫زیرا همه ما، با هم و در یک مجموعه ایم.
‫چه انسانهای دیگر، چه حیوانات دیگر، ‫چه کل سیاره، موجودات این سیاره، درختان و رودخانه های این سیاره.
‫همه چیز به هم متصل و مرتبط است.
‫روز زیبایی بود.
‫ذهنش بی اراده به حرکت درآمد،
‫انگار که به طور غریزی، ‫او پاهای خود را به حالت مراقبه یوگا روی هم گذاشت.
‫و دنیای طبیعت به او ادای احترام کرد.
‫وقتی خورشید از میان آسمان حرکت می کرد، ‫سایه ها جابجا می شدند،
‫اما سایه درخت سیب گلاب، جایی که او ‫نشسته بود، بی حرکت ماند.
‫او شادی نابی را در درون خود احساس کرد.
‫خوشی و سروری که او بدان دست یافت، ‫در جهانی است که روزگاری منکسر شده است.
‫در این دنیای گذرا است که ‫همه ما بخشی از آن هستیم،
‫و تار و پود این دنیا...،
‫علیرغم این واقعیت که ‫بسیار وحشتناک به نظر می رسد،
‫اما بافت اصلی این جهان در واقع ‫همان لذتی است که او بازیافت.
‫این بینش عالی و دریافت عظیم او بود.
‫او می گوید: ‫اما اگر هیچ غذایی نخورم، نمی توانم این احساس شادی را نگه دارم،
‫بنابراین، بهتر است چیزی بخورم.
‫و سپس در آن لحظه، یک دوشیزه روستایی، ‫که یک کاسه شیر برنج را حمل می کرد به طور مرموزی ظاهر می شود.
‫و دوشیزه به او گفت: "بیا، بخور"
‫آن لحظه سخاوت و رهایی، زمانی که او پیشنهاد برنج را پذیرفت، ‫تصمیمی مهم نسبت به زندگی بود.
‫این همان چیزی است که در سنت مسیحی ‫ممکن است "موهبت الهی" نامیده شود،
‫چرا که شما به تنهایی، قادر به رسیدن به آن نمی باشید.
‫و در مسیحیت، برکت (موهبت الهی) از جانب خدا می آید.
‫در داستان بودا، این برکت از قلب ساده و مهربان دخترکی می آید ‫که انسانی را گرسنه می بیند و می گوید: "بخور."
‫نکته زیبایی در آن است.
‫هر موقع، آن داستان را به یاد می آورم، ‫مرا خوشحال می کند.
‫زیرا من قلب بودا را مانند قلب همان کسی می دانم که از اول بود: ‫"قلب سیدارتا"
‫این غذا همان غذایی بود که ‫قبلاً توسط مادر خوانده اش به او داده می شد،
‫"شیر برنج"
‫خیلی دلتنگش شده بود.
‫و سپس، شاید بیشتر و بیشتر به یاد آورد،
‫و به یاد آورد همسرش را،
‫و پسرش را،
‫و عمیق ترین احساساتی که او سرکوب کرده بود، ‫با قدرت بر او غلبه کردند،
‫آنها بالا آمدند،
‫آنها هنوز آنجا بودند،
‫و احساس می کرد چیزی را از دست داده است.
‫او احساس دیدار پسرش و نزدیکی با عزیزانش را داشت.
‫آنها بسیار قدرتمند بودند.
‫آه، این باید تمام وجود او را گرفته باشد.
‫این در واقع، یک شکست آشکار بود.
‫او به راه زهد و ریاضت چسبیده بود.
‫و هنگامی که او غذا را برداشت، ‫آنچه در پی آمد، بازگشت سؤال نخستین او بود.
‫زندگی دردناک است.
‫زندگی شامل تغییر است.
‫این هنوز یک مسئله است.
‫مشکل (مسئله) از بین نرفته است.
‫طولی نکشید که مرتاضانی که یاران سیدارتا بودند، ‫او را در حال غذا خوردن یافتند و با انزجار از او روی برگرداندند.
‫آنها می گفتند: ‫سیدارتا عاشق تجملات است.
‫او تمرینات معنوی خود را رها کرده است.
‫او اسراف کار شده است.
‫اما مردی که قرار است روزی بودا شود، می فهمد که ‫محرومیت شدید، راه درستی برای ادامه کار نیست.
‫ما می توانیم به عنوان انسان های عادی زندگی کنیم.
‫می توانیم بخوریم و بنوشیم.
‫در واقع، برای اینکه بتوانیم از موانع عبور کنیم و به درکی که مورد نظر او بود برسیم، ‫به نوعی، نیاز به خوردن و آشامیدن داریم و اینکه انسان هایی عادی باشیم.
‫سیدارتا ارادت خود را به دو استاد خود نشان داده بود.
‫آنها به او كمك نكرده بودند.
‫او ذهن و بدن خود را مجازات کرده بود.
‫این ها تقریباً او را به سر حد مرگ رسانده بود.
‫حالا او می دانست که چه کاری باید انجام دهد.
‫برای یافتن پاسخ سؤالاتش، ‫به درون خود نگاه می کند و به خود اعتماد می کند.
‫قسمت دوم ‫بودا
‫"بود گایا" شهری کوچک در شمال شرقی هند است.
‫بیش از 16 قرن است که انبوه زائران ‫از سراسر جهان به اینجا می آیند.
‫برای بودایی ها، صدها مکان مقدس وجود دارد،
‫اما هیچ کدام مقدس تر از این مکان نیست.
‫"بود گایا" مکان مقدسی است که ‫آیین بودایی از آن نقطه ساطع می شود.
‫برخی از زائران مسافت های زیادی را طی می کنند،
‫در هر مرحله از راه دعا می خوانند و سجده می کنند.
‫این جا، مکه و بیت المقدس آنها است.
‫قدس الاقداس (مقدس ترین مکان) آنها، ‫معبد باشکوهی که در کنار آنها است، نیست،
‫بلکه یک درخت انجیر ساده است: ‫"انجیر مقدس، درخت روشنایی"
‫گفته می شود این درخت از زمان بودا هبوط کرده است.
‫هر زائر این داستان را می داند که
‫چگونه سیدارتا، پس از پذیرفتن شیر برنج از آن دختر جوان، ‫لباس های کهنه ای را که پوشیده بود کنار گذاشت،
‫خود را در یک رودخانه همان حوالی ‫شستشو داد و نیرو گرفت،
‫زیر سایه درخت بودی نشست ‫و شروع به مراقبه کرد.
‫بهار بود.
‫ماه کامل بود.
‫قبل از طلوع خورشید، ‫جستجوی طولانی سیدارتا به پایان می رسد.
‫او در پناه دنیای طبیعت با تمام زیبایی و کمالش، ‫در زیر یک درخت بودی نشست.
‫و گفت: تا زمانی که مسئله خود را حل نکنم، ‫از این جا تکان نخواهم خورد.
‫او گفت: بگذارید پوست و رگ ها و استخوان هایم ‫همراه با تمام گوشت و خون بدنم خشک شوند.
‫از آن استقبال می کنم.
‫اما تا زمانی که به خرد عالی و نهایی نرسم، ‫از این نقطه تکان نخواهم خورد.
‫ناگهان، "مارا"، خدای آرزو، آمد ‫تا او را به چالش بکشد.
‫او با ارتشی از شیاطین حمله کرد.
‫سیدارتا تکان نخورد، ‫و سلاح های آنها به گل تبدیل شد.
‫"مارا" فرمانروای قلمرو آرزو هاست، ‫دنیایی که همه ما در آن زندگی می کنیم.
‫و از آنچه می ترسد این است که وقتی سیدارتا به روشنایی ‫و کمال معنوی برسد، بخواهد آن دنیا را تسخیر کند.
‫به این معنی که او دنیای آرزو ها را نابود خواهد کرد.
‫او قرار است... ‫قرار است کل بازی را خراب کند.
‫"مارا" تسلیم نشد.
‫او سه دختر خود را برای اغوای او فرستاد.
‫سیدارتا بی حرکت ماند.
‫وقتی او با "مارا" روبرو می شود، ‫با خود و نهاد ویرانگر خودش روبرو می شود.
‫اما او جنگجو نیست که ‫بخواهد با این خصوصیات نبرد کند.
‫او ظرفیت خودش را برای ‫آرامش فکری کشف کرده است.
‫می فهمید؟ ‫او مانند قله کوه های بزرگ هیمالیا شده است.
‫هوا از فراز او عبور می کند،
‫طوفان ها در اطراف او می خروشند،
‫و او مانند قله کوه، آرام نشسته است... ‫محکم، خونسرد...
‫نه در یک حالت خلسه، می فهمید؟، ‫کاملاً آگاه از همه چیز.
‫بنابراین، او "مارا" را نا امید می کند.
‫سیدارتا در برابر هر وسوسه ای که ‫مارا می توانست طرح کند مقاومت کرد.
‫خدای آرزوها یک آزمایش نهایی دیگر داشت.
‫او می خواست بداند چه كسی شهادت می دهد كه ‫سیدارتا شایسته دستیابی به خرد نهایی است،
‫و ارتش شیطان او به حمایت از او برخاست.
‫سیدارتا هیچ چیز نگفت.
‫او دستش را پایین آورد و زمین را لمس کرد، ‫و زمین به آرامی لرزید.
‫شیاطین "مارا" به سرعت فرار کردند.
‫دست بودا به پایین می رسد ‫و با انگشت خود زمین را لمس می کند.
‫او می گوید: ‫زمین گواه من است.
‫او گفت: ‫"مارا"، تو زمین نیستی.
‫زمین درست در اینجا است، ‫زیر انگشت من.
‫و زمین همان چیزی است که ‫ما در مورد آن صحبت می کنیم.
‫پذیرش زمین! ‫نه مالکیت بر زمین، نه در اختیار داشتن زمین،
‫بلکه پذیرفتن زمین دقیقاً همانطور که هست: ‫زمینی که خار و استثمار شده و تحقیر شده
‫و مطرود و شخم زده شده و حفاری شده ‫و آب دهان بر روی آن انداخته شده و تمام چیزهای دیگر!!، ‫می فهمید؟
‫این هنوز زمین است و... ‫ما همه چیز را مدیون آن هستیم.
‫سیدارتا در طول شب به مراقبه پرداخت،
‫و تمام زندگی های قبلی اش از پیش رویش گذشت.
‫او تمام زندگی های قبلی خود را به یاد می آورد، ‫بی نهایت زندگی قبلی،
‫زن و مرد و هر نژاد و موجود دیگری، ‫در اقیانوس وسیع اشکال مختلف زندگی.
‫و او تمام آنها را با تمام وجود ‫و با تمام جزئیات به یاد آورد.
‫بنابراین، این بدان معناست که آگاهی وی... ‫به گونه ای گسترش یافته است.
‫به طوری که تمام لحظات گذشته، ‫کاملاً نزد او حاضر بودند.
‫او به این قدرت دست می یابد که روند تولد، مرگ ‫و تولد دوباره را که همه موجودات طی می کنند، ببیند.
‫او به این نوع بینش کیهانی از عملکرد کل جهان دست یافته است.
‫با ظهور ستاره صبح، او مانند شیر غرش کرد.
‫او گفت: ذهن من در آرامش است.
‫آسمان ها لرزیدند و ‫گل ها از درخت بودی باریدند.
‫او یکی از "بیدار شده ها"، شده بود. ‫"بودا" شده بود.
‫چیز جدیدی برای او شروع می شود، ‫که او آن را "نیروانا" یا "بیداری" می نامد.
‫او گفت: ‫در این لحظه، همه موجودات و من با هم بیدار می شویم.
‫بنابراین فقط او نبود، ‫همه جهان بود.
‫او زمین را لمس کرد.
‫همانطور که زمین شاهد من است، با دیدن این ستاره صبح، ‫تمام چیز ها و من با هم بیدار می شویم.
‫این مانند ورود به یک حالت جدید نیست.
‫این کشف یا تسلیم در برابر واقعیتی است ‫که همیشه وجود داشته است.
‫او فهمید که همیشه در نیروانا بوده است، ‫نیروانایی که همیشه دغدغده اش بوده است.
‫واقعیت شما، خودش نیروانا است.
‫این وهم است، ‫این ناآگاهی شما است که باعث می شود فکر کنید،
‫شما خودمحور هستید، یک موجود جداگانه ای هستید که ‫می خواهید با یک جهان طاقت فرسا مبارزه کنید و شکست می خورید.
‫تو همان جهانِ هستی، هستی.
‫تو قبلاً روشن شده ای.
‫او می گوید ظرفیت روشنایی... و بیداری شما ‫از قبل در درون شما وجود دارد.
‫نیروانا، این لحظه است ‫که مستقیماً دیده می شود.
‫جایی به غیر از اینجا وجود ندارد.
‫تنها دروازه ممکن، این لحظه است!
‫تنها درگاه، ‫بدن و ذهن شماست.
‫جایی برای رفتن نیست.
‫هیچ چیز دیگری وجود ندارد.
‫هیچ مقصدی وجود ندارد.
‫چیزی برای هدف گرفتن ‫در زندگی پس از مرگ وجود ندارد.
‫خیلی ساده، ‫زندگی کیفیت همین لحظه است.
‫فقط همین.
‫فقط همین، ‫این اتاقی که ما در آن هستیم.
‫به آن توجه کنید.
‫توجه کنید که چه کسی آنجاست.
‫به آنچه در آنجا شناخته شده نیست، توجه کنید.
‫به آنچه در آنجا شناخته شده است، توجه کنید.
‫توجه کنید، به آنچه که هرکسی فکر می کند و احساس می کند، ‫به اینکه آنجا چه کار می کنید.
‫توجه کنید.
‫برای هفته ها بودا از کنار درخت بودی حرکت نکرد. ‫آرام و بی سر و صدا.
‫او وسوسه شد ‫تا خود را در یک تنهایی عمیق بازنشسته کند.
‫به جای اینکه بخواهد آنچه را که شش سال طولانی ‫طول کشید تا خودش کشف کند به دیگران بیاموزد.
‫او می خواهد آنجا بماند.
‫او بسیار خوشحال است.
‫او نمی خواهد آنجا را ترک کند.
‫با خودش می گوید: ‫هیچ کس قرار نیست این را بفهمد.
‫می دانید؟ ‫مردم فکر می کنند من دیوانه ام.
‫آنها فکر می کنند من مجنون هستم.
‫بودا ماهیت مردم را می دید: ‫کینه ورزی و حسادت و حالات ذهنی منفی شدید.
‫همه مردم جهان، مانند ماهیانی هستند ‫که در آب بسیار سطحی لول می خورند.
‫پس بودا، ‫خودش از تعلیم دادن به مردم می ترسد.
‫در افسانه ها آمده است که ‫خدایی نزد بودا می آید.
‫"برهما" زانو می زند و می گوید: ‫خواهش می کنم! ما به تو احتیاج داریم.
‫چرا سعی نمی کنی در مورد ‫آنچه تازه فهمیده ای صحبت کنی؟
‫زیرا جهان... خداها به آن نیاز دارند ‫و انسان ها نیز به آن نیاز دارند.
‫میفهمی؟، ‫مردم به آن نیاز دارند.
‫و سپس بودا تصمیم گرفت... ‫تعالیم خود را ارائه دهد.
‫به خاطر یک دلسوزی بزرگ.
‫این یک دلسوزی عادی نیست.
‫وقتی احساسات دیگران را درک می کنید، ‫به طور خودکار نمی خواهید که آنها احساس بدی داشته باشند.
‫شما احساس دست خود را درک می کنید. ‫شما آن را روی اجاق قرار نمی دهید.
‫منظورم این است که شما ‫نسبت به دست خود دلسوز نیستید!
‫شما فقط درد را احساس می کنید، ‫بنابراین، نمی خواهید آن را آنجا بگذارید.
‫بنابراین، اگر درد دیگران را احساس کنید، ‫تمام تلاش خود را می کنید تا به آنها کمک کنید دردشان را تسکین دهند.
‫وقتی کسی روشن می شود، ‫چیزی در قلب او شکوفا می شود.
‫مثل شکوفه های گل است، ‫و نمی تواند عطر خوش را در خود نگه دارد.
‫باید به طور طبیعی آزاد شود.
‫بنابراین، مثل این است که ‫او به طور طبیعی مجبور باشد درخشش خود را آزاد کند.
‫او باید این شادی را که در قلب او بود ‫به اشتراک بگذارد.
‫بودا 35 ساله، قرار بود بقیه عمر خود را وقف انتقال آموزه های خود به جهان کند. ‫"دارما": (نظم و قانون کیهانی)...
‫اما همانطور که ترسیده بود، کار آسانی نبود.
‫همین که برای اشتراک آنچه آموخته بود به راه افتاد، ‫با یک زاهد سرگردان روبرو شد.
‫مرتاض از او پرسید: ‫استاد تو کیست؟
‫بودا گفت که هیچ استادی نداشته است، ‫و به تنهایی به روشنایی رسیده است.
‫مرتاض گفت: شاید اینطور باشد! ‫و راهش را گرفت و رفت.
‫در اولین تلاش خود برای تعلیم، ‫بودا شکست خورده بود.
‫بودا با کسی ملاقات می کند که هیچ چیز خاصی در او (بودا) نمی بیند، ‫زیرا بودای بیدار شده هیچ تفاوتی با دیگران ندارد.
‫او معمولی است.
‫آیین بودا، ‫خاص بودن نیست.
‫آیین بودا، ‫عادی بودن است.
‫و این به معنی تراوش بی وقفه سعادت نیست.
‫درباره یک قدم زدن عادی، راجع به یک زندگی ‫انسانی عادی با انسان های معمولی است. ‫در مورد انجام کارهای عادی انسانی است.
‫و این به شما یادآوری می کند ‫که ممکن است شما خود، یک بودا باشید!
‫در همین لحظه ممکن است شخصی که ‫به او نگاه می کنید یک بودا باشد.
‫این یک تمرین جالب است.
‫وقتی در حال قدم زدن در خیابان هستید، ‫هر کسی را که می بینید، با خود بگویید: ‫"بودا؟" (آیا او یک بوداست؟)
‫بودا؟
‫بودا!
‫بودا تقریباً 200 مایل از بود گایا به سمت غرب رفت، ‫و از رودخانه گنگ عبور کرد.
‫او هنوز در جستجوی راهی بود که بتواند آنچه می ترسید، غیرقابل توصیف باشد را ‫برای دیگران توضیح دهد.
‫راهی برای "روشنایی" که خودش تجربه کرده است.
‫در یک پارک گوزن در سارناث، نه چندان دور از گنگ، ‫او دوباره تلاش می کند.
‫پنج همراه سابق وی هنوز در حال تمرین ریاضت هایی بودند ‫که او خودش رها کرده بود.
‫بودا به یاد آورد: ‫از دور دست ها، آنها من را دیدند که می آیم و با دیدن من، با هم هم پیمان شدند،
‫دوستان، سیدارتا دارد می آید، ‫زندگی مجللی دارد و از تمرین های ریاضتی خود فاصله گرفته است.
‫او سزاوار این نیست که در برابر او تعظیم کنیم.
‫این دوستان قدیمی او هستند، که بعد از اینکه همه در تلاش بودند تا ‫با گرسنگی کشیدن، به روشنایی برسند، ‫از او به خاطر تسلیمش نا امید و منزجر شدند.
‫بنابراین، آنها... ‫آنها در آغاز نسبت به او کمی بدگمان هستند.
‫آنها از او با یک عنوان برابر با خودشان یاد می کنند،
‫و سپس او به آنها می گوید: ‫نه، این اصطلاحی نیست که شما از آن برای اشاره به "تاتاگاتا" (عالی مقام بودایی)، ‫فردی که فراتر از این ها رفته است، استفاده کنید.
‫و سپس او حقایقی را درباره آنچه ‫واقعاً اتفاق افتاده بود به آنها می گوید.
‫پس آنها اولین افرادی هستند که ‫از آنچه او در زیر درخت بودی درک کرده است، آگاه می شوند.
‫اولین تعلیم وی، بعدها ‫سنگ بنای چرخ "دارما" نامیده می شود.
‫زیرا پیام بودا را برای ‫اولین بار به جهان رساند.
‫او عقیده دینی و تعصب آمیزی را مطرح نکرد.
‫در عوض، او تنها از تجربه خودش سخن گفت، ‫که مستقیماً از قلبش بیرون آمده بود.
‫او رها کردن هوسرانی ها و سختگیری های زاهدانه را ‫به خوبی شناخته بود.
‫و حالا، ‫او هر دو آنها را نفی می کرد.
‫بودا گفت: من راه جدیدی را کشف کرده ام، ‫و آن، نه راه زهد است، و نه راه هوس رانی.
‫این راه میانه است.
‫آنچه بودا همیشه انجام می داد این بود که می گفت: ‫همه چیز باید متعادل باشد.
‫بنابراین، راه میانه همیشه توازن بین ‫افراط در این طرف و افراط در طرف دیگر بود.
‫جشن، زمانی به وجد و رقص می آید ‫که "سی تار" کوک باشد. ‫سی تار: نوعی ساز هندی
‫برای ما سیتار را نه کم و نه زیاد کوک کنید،
‫و ما به دور قلب آدم ها خواهیم رقصید!
‫اما اگر رشته خیلی محکم باشد، ‫ پاره می شود،
‫و موسیقی می میرد.
‫و اگر تار خیلی شل باشد، ‫هیچ صدایی نخواهد داشت،
‫و باز هم موسیقی می میرد.
‫یک راه میانه ای وجود دارد.
‫برای ما سیتار را نه کم و نه زیاد کوک کنید.
‫و ما به دور قلب آدم ها خواهیم رقصید!
‫راه روشنایی از راه میانه می گذرد، ‫بودا این را تعلیم داد و مرتاضان گوش فرا دادند.
‫حالا او به پاسخ سؤالی که شش سال قبل، ‫سفر معنوی او را دامن زده بود، می رسد.
‫مسئله رنج.
‫بودایی ها داستان خلقت ندارند.
‫هیچ خدای خالقی وجود ندارد.
‫بودا اصلاً علاقه ای به آن ندارد.
‫موضوع مهمی نیست.
‫آنچه مورد توجه است، ‫مسئله رنج انسان و راه حلی برای رنج بشریت است.
‫تقریباً هر چیز دیگری، ‫یک مسئله جانبی و فرعی است.
‫تجزیه و تحلیل بودا از رنج، ‫تحت عنوان "چهار حقیقت عالی"، ارائه شد.
‫هیچ حکم و فرمان، یا هیچ چیز دیگری وجود ندارد.
‫اولین حقیقت عالی این است که ‫در این دنیا رنج وجود دارد.
‫به طور کلی، "رنج" اشتباه ترجمه شده است.
‫"رنج" در مورد کلمه ای که احتمالاً بودا استفاده کرد، ‫کاملاً دقیق نیست.
‫و تا حدی به مفهوم "نارضایتی" نزدیک تر است...
‫که...، مثلاً، ما هیچگاه کاملاً خوشحال نیستیم. ‫و اگر هم باشیم، به هر حال در یک لحظه ای از بین خواهد رفت.
‫و او می گوید که این رنج، این عدم رضایت، ‫به خودی خود به وجود نمی آید؛ دلایلی دارد.
‫ذهن خود ما آن را باعث می شود.
‫در حالی که دومین حقیقت عالی ادعا می کند ‫که رنج دارای علت است،
‫سومین حقیقت، ‫ادعای حیرت انگیزی را مطرح می کند.
‫اینکه، شما با درک علت درد و رنج، ‫می توانید حقیقتاً از رنج رهایی یابید.
‫اما هیچ کس این را به شما نمی گوید، ‫و این یک اظهار نظر بزرگ بود.
‫بودا آموزش داد، که مسئله اصلی، ‫داشتن آرزو است.
‫چگونه می توان با آرزو های گیج کننده ‫و در هم تنیده ذهن خود زندگی كرد؟
‫مردم غالباً بودیسم را بد فهمیده اند که می گویند: ‫برای از بین بردن رنج، باید آرزو را از بین ببرید.
‫اگر این، چیزی بود که بودا می گفت، ‫پس آرزوی رسیدن به روشنایی در کجا جا می گیرد؟ ‫می فهمید؟
‫بودا می گوید: ‫در مورد آرزو های خود هوشمند باشید!
‫آرزو باید وجود داشته باشد.
‫بدون آرزو،
‫چگونه می توانیم زندگی خود را پیش ببریم؟
‫بدون آرزو،
‫چگونه می توانیم به بودا برسیم؟
‫تمایل شدید به بودا شدن!
‫اما، آرزوی... مضر است.
‫نه، این بد است.
‫با چهارمین و آخرین حقیقت عالی، ‫بودا، مجموعه ای از دستور العمل ها را برای شاگردان خود در نظر گرفت ‫تا دنبال کنند،
‫روشی برای هدایت ذهن به سوی روشنایی، ‫به نام "مسیر عالی با سرعت هشت برابر"،
‫پرورش نظم اخلاقی، ذهن آگاهی و خرد
‫آنها مجموعه ای از دستور العمل های قابل اجرا هستند که شما می توانید در زندگی ‫خودتان امتحان کنید، و ببینید کدام یک از آنها، بهترین اثر را برای شما دارد. ‫و من همیشه دوست دارم در مورد آن ها فکر کنم.
‫بودا مدت زیادی صحبت نکرد، اما وقتی کار او تمام شد، ‫پنج مرتاض دیگر به او ایمان آوردند.
‫آنها اولین شاگردان وی شدند.
‫خبر آموزش حکیم در پارک گوزن ها ‫در شهر سارناث به سرعت پیچید.
‫صدها نفر برای شنیدن حرف های او آمدند ‫و شاگرد او نیز شدند.
‫بسیاری از آنها بازرگانان ثروتمند یا پسران آنها بودند که فقط 5 مایل دورتر ‫در یک مرکز تجاری پر رونق در گنگ، شهر مقدس بنارس زندگی می کردند.
‫امروز بنارس مقدس ترین شهر در تمام هند است.
‫همانطور که برای هزاران سال بوده است.
‫حتی قبل از زمان بودا، زائران برای پرستش خدایان خود ‫و غسل دادن در رودخانه مقدس بهشت، ​​به اینجا می آمدند.
‫می بینید که مردم در حال غسل کردن ‫و تطهیر خود در گنگ هستند.
‫می بینید که موبدان در حال ‫انجام تشریفات مذهبی هستند.
‫جنازه ها را می بینید، ‫زیرا این جا بهترین مکان برای پایان دادن به زندگی یک شخص است.
‫بنابراین می بینید که در آنجا طیف وسیعی از فعالیت های مذهبی ‫در حال انجام است، و بیشتر آن ها مربوط به زمان بودا می شود.
‫بسیاری از مراسم مقدس امروز در گنگ ‫انعکاس دهنده شیوه های قدیمی کاهنان ودایی، برهمن ها، است.
‫در روزگار بودا، فقط برهمن ها می توانستند ‫میان خدایان و انسان ها واسطه شوند.
‫فقط آنها می توانستند آداب مقدس را که گفته می شد ‫از جهان هستی محافظت می کند، انجام دهند.
‫کاهنان برهمن در رأس یک سلسله مراتب سفت و سخت اجتماعی می ایستادند: ‫یک سیستم مقدس طبقه بندی اجتماعی.
‫در زیر آنها جنگجویان، ‫طبقه ای که بودا به آن تعلق داشت، قرار داشتند.
‫در زیر آنها کشاورزان بودند.
‫در پایین خدمتکاران بودند،
‫و هنوز هم پایین تر، ‫افرادی که به هیچ طبقه ای تعلق نداشتند.
‫این گروه های اجتماعی صرفاً قراردادهای اجتماعی نیستند، ‫بلکه تا حدی با طبیعت جهان هستی پیوند خورده اند.
‫شما قرار است در آن گروه بمانید و بقای جامعه به تدوام و پایبندی شما در ‫انجام آیین هایی که با آن موقعیت اجتماعی گره خورده است، بستگی دارد.
‫طبقه بندی اجتماعی برای بودا بی معنی بود.
‫و همچنین تشریفات موبدان، برای حفظ جهان هستی.
‫تعالیم او بر جهان درون متمرکز بود.
‫بودا می گفت: ‫شما می توانید از هر طبقه ای باشید،
‫اما آنچه شما را اصیل می کند این است که واقعیت را درک کنید. ‫می فهمید؟ این که آدم خوبی باشید.
‫اگر شما یک فرد آگاه باشید، ‫آنگاه شما آزاده هستید، شریف هستید، اصیل هستید.
‫با گذشت زمان، گروهی ار راهبان وفادار، پیرامون بودا ‫در شهر سارناث، نزدیک گنگ شکل گرفت.
‫سنگ های شکسته و ستون های افتاده نمایانگر ‫باقی مانده های جامعه پرشور آیینی "سانگها" می باشد.
‫سال ها طول کشید تا بودا راه خود را پیدا کند.
‫اما او نمی خواست این کار برای مردم ‫اینقدر سخت باشد.
‫و بنابراین جامعه ای تأسیس کرد که ‫آنها می توانستند با هم زندگی کنند و به یکدیگر کمک کنند.
‫در مراسمی که آغاز سفر معنوی خود بودا را تداعی می کند، راهبان تازه وارد در هر سنی ‫با خانواده و خانه های خود خداحافظی می کنند و به سانگها می پیوندند.
‫به پناهگاه بودا می روم، به پناهگاه دارما می روم، ‫و به پناهگاه سانگها می روم.
‫سانگها تجسمی از تجربه و خردورزی بودا است.
‫اگر مردم این کار را انجام دهند ‫چه اتفاقی می افتد؟
‫آیا آنها واقعاً خوشحال هستند یا نه؟
‫آیا آنها شاد هستند یا نه؟
‫بنابراین من فکر می کنم بودا می خواست که ‫ما یک نمونه کاملی از آموزه های او باشیم.
‫یک آموزش زنده، ‫یک آموزشی که می تواند راه برود.
‫آموزشی که می تواند صحبت کند، ‫آموزشی که می تواند بلند بخندد.
‫بنابراین می توانم بگویم سانگها درست مثل ‫یک نمونه زنده از تعالیم بودا است.
‫اولین سانگها یک نهاد اصیل و بنیادی بود،
‫برای افراد از هر طبقه اجتماعی باز بود،
‫و در دوره ای که بودا زندگی می کرد. ‫بسیار چشمگیر و قابل توجه بود.
‫هم برای مردان و هم برای زنان.
‫بودا بخشی از فرهنگی بود که ‫نسبت به زنان بسیار بدگمان بود.
‫نگرش نسبت به زنان، در آن زمان ‫بسیار بحرانی بود.
‫و بسیاری از امور برای آنها غیر ممکن بود.
‫بنابراین انجام این کار در آن دوران هند، ‫بسیار انقلابی بود.
‫بودا با تعیین زنان به عنوان راهبه، ‫این فرصت را به آنها داد تا از زندگی پر از رنج روزمره فرار کنند.
‫زندگی برای اکثر زنان چنان دشوار بود ‫که ورود به سانگها برای آنها مانند نجات و رهایی بود،
‫به طوریکه این را از شعرهای نشاط آور ‫و غم انگیز آنها هم می توانیم بفهمیم.
‫خیلی آزاد! خیلی آزاد!
‫من کاملاً آزاد شدم.
‫آزاد شدم از دسته هاونم، ‫از شوهر بی شرمم، و از سایه بان ساختنش،
‫از دیگ قدیمی لجن زده ام ‫با آن بوی تعفن برانگیزش.
‫بیزاری و اشتیاق را با یک ضربه در هم می کوبم.
‫با آمدن به پای یک درخت، مراقبه می کنم، ‫و غرق در سعادت می شوم.
‫چه سعادتی!
‫سعادت، نیروانا، ‫بودا تعلیم داد که می توان این ها را از طریق تمرین مراقبه، ‫در یک لحظه برق آسا یافت.
‫بودا به پیروان خود نشان داد که چگونه با افکار آشفته و آرزو هایشان کنار بیایند، ‫از طریق توجه و تمرکز بر آنها، از طریق آگاهی و هوشیاری.
‫همانطور که یک شعر قدیمی می گوید:
‫مثل یک تیرانداز که تیر خود را ثابت می کند،
‫انسان خردمند نیز، ذهن لرزان خود را، ‫سلاح متزلزل و بی ثبات خود را، استوار و محکم می کند.
‫بسیاری از اوقات، ‫ذهن ما به اندازه کافی آرام نیست.
‫بنابراین، متوجه می شویم که شاید لازم است بیشتر در مورد خود ذهن ‫و چگونگی ایجاد تعادل در احساسات و ذهنمان بفهمیم.
‫و تلاش کنیم بذر شادی بیشتری را بکاریم.
‫مشکلات از درون بر می خیزند.
‫آدم، چیزهای غیر منتظره ای را با ذهن خود تجربه می کند:
‫خطرناک ترین تردیدهای شکاکانه،
‫تردید در مورد خودش. ‫تردید در مورد بودا.
‫نیاز های فیزیکی را... ‫ما می توانیم از
‫از غذا و از مکمل های دارویی و ویتامین ها و... بگیریم.
‫بله، ولی برای ذهن، این... ‫تنها راهی است که ما پیش رو داریم.
‫تنها دارو...
‫مراقبه، خلاص شدن از شر عصبانیت یا خلاص شدن از شهوت ‫یا خلاص شدن از حسادت نیست.
‫حتی در مسیر راهب شدن، ‫غالباً ما خشم هایی را تجربه می کنیم.
‫اتفاق می افتد!
‫و این اغلب هنگامی اتفاق می افتد که مردم شروع به ‫دست انداختن و طعنه زدن به شما می کنند، ‫مثلاً "کچل بی مو"
‫اما این فرصت خوبی برای درک این موضوع به ما می دهد. ‫خوب؟
‫بیایید بیشتر دقت کنیم، ‫این عصبانیت رخ می دهد.
‫این چیست؟
‫اتفاقی که معمولاً در زندگی عادی ما می افتد این است که ‫هر وقت ما این احساسات را تجربه می کنیم، در دام آن گیر می کنیم.
‫شروع به چرخاندن ما می کند.
‫اما بودیسم از درون آن عبور می کند، ‫و با آرامش از آن خارج می شود.
‫و من فکر می کنم این باعث ‫شادی بیشتر ما می شود.
‫و این باعث می شود زندگی انسان ‫پر تر شود، کامل تر شود.
‫اینطور نیست...، ‫ما یک حقیقت جزئی را زندگی نمی کنیم.
‫زندگی مجموع تمام چیز ها با هم است.
‫درک این موضوع زمان بر است.
‫و بعد از مدتی با تمرین های مستمر، ‫کارآموز بسیار متعادل می شود.
‫و فرد به حالت تعادل روحی بسیار قوی می رسد.
‫آرامش نسبت به پدیده های مادی و روحی.
‫و این، مرحله اولیه برای رسیدن به قله معرفت است:
‫روشن شدگی!
‫سالکی می گفت: ‫پس از شستن پاهایم، پایین رفتن آب از زه کش فاضلاب را تماشا می کنم.
‫من آرام هستم.
‫ذهنم را کنترل می کنم، مثل یک اسب اصیل نجیب.
‫با گرفتن لامپ وارد حجره خود می شوم.
‫به خواب فکر می کنم،
‫روی تختم می نشینم،
‫فتیله را لمس می کنم،
‫چراغ خاموش می شود.
‫نیروانا!
‫ذهن من آزاد شده است.
‫بودا تعلیم داد: ‫ذهن مانند یک میمون بی قرار است.
‫آنچه شما هستید، آنچه را به عنوان "خود" تصور می کنید، ‫دائما در حال تغییر است.
‫مثل یک رودخانه که بی پایان در جریان است.
‫امروز یک چیزی است و فردا یک چیز دیگر.
‫در رودخانه آب وجود دارد، بعد آب به درون یک لیوان می رود، ‫و سپس آب به درون هوا بر می گردد، و بعد دوباره وارد رودخانه می شود.
‫آب آنجاست، اما آن چیست؟
‫این، راهی برای اندیشیدن به "خود" ‫در آیین بودا است.
‫یک لحظه عصبانی هستید،
‫لحظه بعدی شما بلند می خندید.
‫شما کی هستید؟!
‫یک دانه به گیاه تبدیل می شود.
‫دسته های چمن زار مثل یک طناب به هم می تابند.
‫یک جریان قطره ای به رودخانه تبدیل می شود.
‫"خود" می آید، ‫"خود" می رود.
‫حقیقتاً توجه کنید که چگونه از یک لحظه به لحظه دیگر، ‫خود شما در واقع همان چیزی نیست که فکر می کنید.
‫آنچه بودا می فهمد این است که اگر ما بتوانیم از شر درک نادرست بنیادی از ماهیت "خود" ‫مبتنی بر خودپسندی خلاص شویم، دیگر به چیزها نمی چسبیم.
‫ما دیگر هیچ کاری را تنها به این خاطر که به روش نادرستی ‫در مورد آن فکر می کنیم، خراب نمی کنیم.
‫هنگامی که تمرکز خود را بر روی احساسات تان، ‫در مورد احساسات خودتان متوقف کنید،
‫آنچه به طور طبیعی رخ می دهد، ‫یک شفقت و مهرورزی ساده است.
‫شفقت برای رنج های خود.
‫شفقت برای رنج های دیگران.
‫حتی انتزاعی ترین آموزه های بودا نیز ‫جنبه عملی و اخلاقی داشت.
‫طبق تعالیم بودا، شفقت، ناشی از ‫درک ناپایداری، بی ثباتی و جاری بودن است.
‫درک اینکه چگونه ‫یک چیز به چیز دیگری تبدیل می شود.
‫اینکه چگونه همه چیز و ‫تمام افراد به هم متصل هستند.
‫وقتی این باشد، آن هم هست.
‫از برخاستن این، برخاستن آن می آید.
‫وقتی این نباشد، آن هم نیست.
‫توقف این، توقف آن یکی را در پی دارد.
‫این همیشه به آن مرتبط است. ‫(همه چیز ها به هم مرتبط هستند)
‫هر چیزی به هر چیز دیگری متصل است.
‫شما هرگز به تنهایی زندگی نمی کنید.
‫شما همیشه در درون یک خانواده، ‫جامعه، یا فرهنگ زندگی می کنید.
‫شما همیشه و به طور پیوسته ‫با دیگران تعامل برقرار می کنید.
‫بنابراین، شادی ما ‫به شادی آنها نیز بستگی دارد.
‫چطور ما می توانیم خوشحال باشیم، ‫اگر ما تنها کسی باشیم که در این دنیا خوشحال است؟
‫می فهمید؟ ‫فقط یک جزیره خوشبختی در اقیانوس بدبختی؟
‫البته که این امکان پذیر نیست.
‫شفقت، بودا را برانگیخت تا ‫راهبان خود را به جامعه بفرستد.
‫آنها که به عفاف و فقر قسم خورده بودند، ‫در جاده ها سرگردان شدند و آموزه های بودا را ‫به جهانیان می رساندند.
‫ای راهبان! ‫از روی دلسوزی نسبت به جهانیان، ‫و برای شادی بسیاری از آدم ها، راه بیفتید.
‫موجوداتی هستند که غبار کمی ‫بر چشمانشان نشسته است.
‫و اگر تعالیم را نشنوند از بین می روند.
‫اما اگر تعالیم را بشنوند، آزاد می شوند.
‫راهبان با گدایی زندگی می کنند.
‫ما فکر می کنیم که گدایی چیز بدی است.
‫گدایی در این سنت، چیز خوبی است.
‫این نشانه ای از پاکی معنوی است.
‫شما اجازه ندارید ناهار فردا را امروز طلب کنید...
‫فقط ناهار امروز!
‫آنگاه نمی توانید از ظهر تا صبح روز بعد غذا بخورید.
‫سپس باید بیرون بروید، و ناهار دیگری تهیه کنید.
‫و سپس در ازای ناهار، سخنرانی می کنید،
‫مگر اینکه آنها بگویند: ‫ما نمی خواهیم چیزی در مورد آن بشنویم.
‫و شما دیگر ادامه نمی دهید.
‫اما این تنها چیزی است که... ‫شما را مجبور می کند تا با جامعه غیر روحانی ‫تعامل داشته باشید.
‫و اگر به آنها خدمتی نکنید، ‫اگر کار مفیدی برای آنها انجام ندهید، ‫آنها چیزی در کاسه شما قرار نمی دهند.
‫و این پایان کار جامعه شما خواهد بود.
‫بودا، خود در شمال شرقی هند سرگردان بود،
‫و هر کجا که می رفت به تدریس و ‫جمع آوری شاگردان و مریدان جدید می پرداخت.
‫برای بودایی شدن لازم نبود ‫راهب یا راهبه شوید.
‫تعالیم بودا برای همه بود.
‫همه چیز در حال سوختن است!
‫چه چیزی در حال سوختن است؟
‫چشم ها در حال سوختن اند.
‫هرچه توسط چشم ها دیده می شود ‫در حال سوختن است!
‫گوش ها در حال سوختن اند.
‫چه چیزی در حال سوختن است؟
‫هرچه توسط گوش ها شنیده می شود ‫در حال سوختن است!
‫بینی در حال سوختن است.
‫بوها شعله ور اند.
‫زبان در حال سوختن است.
‫مزه ها شعله ور اند.
‫بدن در حال سوختن است.
‫ذهن در حال سوختن است.
‫ما در آتش هستیم!
‫ممکن است ما این را ندانیم، ‫اما ما در میانه آتشیم ‫و باید آن آتش را خاموش کنیم!
‫ما به وسیله آرزوهایمان در حال سوختنیم، ‫بسیار خوب؟
‫ما به وسیله نیاز های شدید ‫و ولع هایمان در حال سوختنیم.
‫همه چیز... ‫همه چیز در مورد ما خارج از کنترل است.
‫بودا ادامه می دهد و در مورد سه سم، ‫طمع و خشم و جهل صحبت می کند.
‫و اینکه این سه زهر، ‫چگونه باعث آتش سوزی می شوند.
‫و راه نجات در انکار سه این زهر نیست.
‫بلکه در فهم این مطلب است که ‫اگر آنها را برگردانید، به متضاد های آنها می رسید.
‫به جای طمع، سخاوت داشته باشید.
‫به جای خشم، شفقت و غمخواری داشته باشید.
‫و به جای جهل، خرد و دانایی داشته باشید.
‫بودا گفت: ‫من می توانم تعالیم خود را به طور خلاصه ارائه دهم.
‫همچنین می توانم با جزئیات تعلیم دهم.
‫اما این ها، آموزه هایی هستند که یافتن کسانی که ‫آن را متوجه می شوند، دشوار است.
‫داستان هایی وجود دارد که ‫مردم نزد بودا می آیند و می گویند:
‫من تعلیمات شما را ترک می کنم زیرا شما ‫به من نگفته اید که آیا زندگی پس از مرگ وجود دارد یا خیر.
‫یا اینکه آیا جهان دیگری وجود دارد یا نه.
‫و بودا در پاسخ می گوید: ‫آیا من هیچ گاه گفته بودم كه ​​ ‫جواب این چیزها را به تو می دهم؟
‫نه، استاد. ‫شما نگفته اید.
‫فکر می کنید که چرا من هرگز نگفتم که ‫جواب این موارد را به شما خواهم داد؟
‫زیرا، این ها چیز هایی نیستند ‫که شما باید بدانید.
‫چیزی که شما باید بدانید، این است که ‫چگونه با مسئله رنج کنار بیایید.
‫زیرا در همین لحظه اکنون، ‫آنچه باعث شد شما این سؤال را بپرسید، رنج بود.
‫بودا، بیش از هر چیزی، یک عملگرا بود.
‫او انتظار نداشت که پیروانش با هر آنچه می او گفت، ‫موافق باشند.
‫او آنها را تشویق به بحث و مجادله کرد، ‫تا او را به چالش بکشند.
‫بودا می گفت: ‫پیروان من نباید تعالیم من را از روی وفاداری و فداکاری بپذیرند، ‫بلکه باید بر تجربیات خود تکیه کنند.
‫حتی بودا خود نیز، برای دستیابی به روشنایی نهایی ‫به سخت کوشی احتیاج دارد.
‫بنابراین، بر اساس دلیل و منطق، ‫و از طریق تحلیل منطقی، تحقیق کنید.
‫اگر چیزی در گفته های بودا مغایرت داشت، ‫پس ما این حق را داریم تا آن را رد کنیم.
‫همانطور که بودا پیروان بیشتر و بیشتری را جمع می کرد،
‫داستان هایی از معجزات او گسترش یافت که ‫ترکیبی از امور شگفت انگیز با چیزهای دنیوی بود.
‫یک داستان، چگونگی شکسته شدن ‫500 تکه هیزم به دستور بودا را بیان می کند.
‫در داستانی دیگر، یک فیل دیوانه به طرز وحشیانه ای ‫در یک خیابان به راه افتاد و همه را مجبور به فرار کرد.
‫فقط بودا بی سر و صدا و در انتظار ‫باقی مانده بود.
‫فیل در حالی که مغلوب مهربانی درخشان بودا شده بود، ‫در برابر او زانو زد،
‫و بودا دستی بر خرطوم چرمی او کشید.
‫معنی "معجزه" چیست؟
‫معجزه چیزی غیرمنتظره است.
‫من فکر می کنم، صد سال پیش،
‫جت های غول پیکر، یا برخی از این رایانه ها ‫یا اینطور چیزها - ‫از نظر آنها چیزی شبیه به معجزه است.
‫زیرا معجزه چیزی است که ‫شما نمی توانید درک کنید.
‫بنابراین، اکنون فکر می کنم که در طی این قرن، ‫ممکن است برخی ایده های جدید یا حقایق جدیدی را پیدا کنیم.
‫تاکنون، ما تمام انرژی و وقت خود را ‫صرف تحقیق در مورد ماده کردیم، ‫نه جهان درون.
‫این جمجمه، یک فضای کوچک است، ‫اما چیزهای اسرار آمیز فراوانی آنجا پنهان شده اند.
‫دایره بزرگ دانش به اندازه زمین ‫در برابر جهان هستی کوچک و ناچیز است.
‫منظورم این است که... بسیار ناچیز است. ‫یک لکه است.
‫و... جهان هستی، همان چیزی است که ما از آن چیزی نمی دانیم، ‫و برای همیشه چنین خواهد بود.
‫با این وجود، هر چقدر هم که بیشتر بفهمیم، ‫باز هم همینطور خواهد بود.
‫زیرا وسعت ناشناخته ها بسیار زیاد است.
‫به طرز غیرقابل توصیفی بزرگتر از هر چیزی است که ‫ما می دانیم و خواهیم شناخت.
‫در یکی از پرداستان ترین معجزات،
‫در حالی که جریان های آب و شعله های آتش از بدنش بیرون می زد ‫و به گوشه های جهان پرتاب می شد، ‫بودا در یک راهروی نگین دار که در هوا معلق بود، گام بر می داشت.
‫و در حالی که بودا بر روی یک گل نیلوفر آبی ‫نشسته بود و تعالیم خود را می داد،
‫او خود را تکثیر کرد (بودایان فراوانی از وجود او خارج شدند)، ‫به طوریکه آسمان از بسیاری از بوداها پر شده باشد،
‫و همه از دیدن این صحنه شگفت زده شدند.
‫آیا ما به معنای واقعی کلمه، ‫به آن اعتقاد داریم؟
‫آیا مهم است که ما به معنای واقعی کلمه ‫به آن باور داشته باشیم؟
‫آنچه در بسیاری از این داستان های معجزه آسا مشترک است، ‫حیرت انگیزی مطلق همه آنهاست.
‫این واقعیت مهم که کل زمان و مکان ناشناخته، منجر به ‫همین لحظه ای شده است که ما اینجا نشسته ایم و صحبت می کنیم...
‫وقتی که ما اینجا نشسته ایم ‫و با یکدیگر صحبت می کنیم کاملاً معجزه آسا است.
‫نشستن اینجا در یک اتاق،
‫نوشیدن یک فنجان قهوه،
‫نوشیدن قهوه ‫از یک لیوان چینی آبی-سفید زیبا،
‫چه چیزی از این معجزه آسا تر است؟
‫همین حالا زندگی روزمره در اطراف ما... ‫آنقدر باور نکردنی و با شکوه است که...
‫پس دیگر چه نیازی به معجزه های بیشتر است؟
‫و این آموزش بودا است.
‫این آموزه معجزه آسای بودا است.
‫خشونت! بودا تعلیم داد که همیشه ‫منجر به خشونت بیشتر می شود.
‫یک قاتل، قاتل دیگری در انتظارش است.
‫یک کشور گشا خود اسیر کشورگشایی می شود.
‫کسی که غارت می کند، ‫نوبت به غارت خودش هم می رسد.
‫جنگ در عصر بودا بومی بود و بارها و بارها ‫شمال شرقی هند را ویران کرد.
‫اگرچه پادشاهان و وزرای آنها، ‫به دنبال راهنمایی او بودند،
‫بودا هیچ چشم انداز سیاسی جدی ای ارائه نداد.
‫او نتوانست جلوی کشتن و جنگ را بگیرد.
‫حتی مردان، زنان و کودکان پادشاهی سابق وی ‫توسط یک پادشاه غارتگر قتل عام شدند:
‫به زور آنها را وارد گودال هایی کردند ‫و توسط فیل ها لگدمال شدند.
‫گفته شد، بودا اخبار را در سکوت دریافت کرد.
‫صدها نفر از آنها کشته شدند.
‫بنابراین، آن روز، ‫بودا غمگین بود.
‫بودا یک انسان است.
‫بنابراین، او مانند یک انسان رفتار کرد.
‫بنابراین، او هم گاهی اوقات... ‫می بینید؟ شکست خورده است.
‫او نتوانست معجزه کند.
‫بودا شکست خورد.
‫اما، ما به عنوان بودا، ‫دائماً و بی وقفه شکست می خوریم.
‫و بخشی از درد و رنج ما، مربوط به شکست ماست، ‫مربوط به درک ما نسبت به شکست مان است.
‫بودیسم با حقیقت بحث نمی کند.
‫همیشه، هم توانایی برای بیدار شدن در هر لحظه، ‫و هم توانایی برای آسیب باور نکردنی به خود در هر لحظه وجود دارد،
‫و اگر خود را گول بزنیم و فکر کنیم دیگر از آن گذشته ایم، ‫آسیب های خارق العاده ای خواهیم دید.
‫تغییر! ‫بودا گفت: تغییر باید از درون اتفاق بیفتد.
‫بودا همیشه با ذهن شروع می کند.
‫و در مورد خشونت در ذهن صحبت می کند.
‫و می گوید که خشونت در جهان، ‫نتیجه خشونت در ذهن است.
‫یک درخت بر روی ریشه هایش زندگی می کند.
‫اگر ریشه را تغییر دهید، ‫درخت را تغییر می دهید.
‫فرهنگ در درون انسان ها زندگی می کند.
‫اگر قلب انسان را تغییر دهید، ‫فرهنگ نیز به دنبال آن تغییر می کند.
‫برای چندین دهه، بودا تعالیم خود را در ‫سراسر شمال شرقی هند به اشتراک گذاشت.
‫او یاد داد: بگذارید همه موجودات شاد باشند، ‫ضعیف یا قوی، بزرگ یا کوچک.
‫بیایید همه موجودات را گرامی بداریم، ‫همچون مادری که تنها فرزندش را گرامی می دارد.
‫با اینکه 80 سال داشت لباس های بلندی می پوشید، ‫و پابرهنه راه ها را پیاده می پیمود،
‫اما پیری او به نزدیک شده بود.
‫کمرش درد می کرد.
‫معده اش اغلب درد می کرد.
‫او به یکی از مریدان مورد اعتماد خود گفت: ‫من پیر و فرسوده شده ام.
‫مانند یک گاری فرسوده که با بندهای نازک ‫در کنار هم نگه داشته شده است.
‫او گفت: ‫دنیا آنقدر شیرین است که ‫فکر می کنم می خواهم حداقل یک قرن دیگر زندگی کنم.
‫اما او نحیف و فرسوده بود.
‫او در نزدیکی کوشیناگر، دهکده ای دور افتاده در نزدیکی مرز نپال، ‫توسط غذایی که به او پیشنهاد شد و مشخص بود کشنده است، بیمار شد.
‫غذا فاسد شده بود.
‫او آنچه را که به او تعارف شده بود خورد، ‫و گفته می شود که او از فاسد بودن آن آگاهی داشت،
‫اما به هر حال آن را پذیرفت، زیرا به هر حال تعارف شده بود و ‫دوست نداشت شخصی که آن را تعارف کرده احساس بدی پیدا کند،
‫زیرا زمان او فرا رسیده بود.
‫امروز، كوشیناگر به عنوان محلی كه سرانجام بودا دنیا را ترك كرد، ‫مورد احترام زائران است.
‫در کوشیناگر بود که ضعیف شد و خواست او را ‫در یک بیشه آرام از درختان سارای به پهلو بخوابانند.
‫هنگامی که او به پایان عمر خود نزدیک می شد، ‫مریدانش شروع به گریستن کردند،
‫محنت زده و سرشار از غم و اندوه.
‫اما بودا به آنها قوت قلب داد.
‫وی گفت: همه چیز تغییر می کند.
‫هرچه متولد شود، در معرض زوال است.
‫او می گوید: این یک روند طبیعی است.
‫او به مریدانش می گوید: ‫از این زمان استفاده کنید، از انرژی اینجا، ‫حتی از این لحظه، برای بیداری خود استفاده کنید.
‫بنابراین، او حتی از مرگ خود و غم و اندوه آنها به عنوان فرصتی ‫استفاده کرد تا به آنها یادآوری کند که وظیفه واقعی آنها چیست.
‫کاری که او در واقع انجام می دهد این است که ‫کسانی را که دل هایشان به او نزدیک است را ‫به تجربه دعوت می کند.
‫من فکر نمی کنم که آموزش بودا به هیچ وجه ‫مخالف غم و اندوه یا از دست دادن باشد.
‫این تعالیم، اگر معنایی داشته باشند، ‫باید در شرایط عادی، در زندگی عادی معنا پیدا کنند.
‫و در زندگی عادی، وقتی ما از دست می دهیم ‫ اندوهگین می شویم.
‫ما... غصه می خوریم.
‫ما وقتی آسیب می بینیم، ‫می گوییم "آخ".
‫بودیسم سعی دارد تمام چیزها را همانگونه که هستند، ‫همانگونه که هست، دقیقاً همانگونه که هست ببیند.
‫درد می کند.
‫این زندگی است.
‫این زندگی ماست.
‫و رابطه ما با زندگی ‫شامل از دست دادن آن هم می شود.
‫شما از این چیزها فراتر نمی روید.
‫شما از آنها فراتر نمی روید.
‫بسیار خوب است که آنچه را همه انسان ها ‫احساس می کنند، ما هم احساس کنیم.
‫قرار نیست وقتی به آیین بودایی عمل می کنیم، ‫به سنگ یا درخت تبدیل شویم.
‫بوداها می خندند، گریه می کنند، می رقصند، ‫احساس سرخوشی می کنند.
‫شاید حتی احساس نا امیدی کنند.
‫ما به این صورت جهان را می شناسیم.
‫ما به این صورت در درون قلب هایمان زندگی می کنیم، ‫و از آنها جدا نیستیم.
‫بودا همیشه در حال خداحافظی بود.
‫حالا او آماده شد ‫تا زمین را برای همیشه ترک کند.
‫او هرگز دوباره متولد نخواهد شد، ‫دیگر هرگز نخواهد مرد.
‫بودا به شاگردانش گفت: ممكن است بعد از رفتن من، ‫بعضي از شما با خود بپندارد: ‫حالا ما هيچ معلمي نداريم.
‫اما شما نباید به قضیه اینطور نگاه کنید.
‫بگذارید دارما و دانشی را که به شما یاد داده ام، ‫معلم شما باشد.
‫همه چیزهای فردی (تنها) از بین می روند.
‫خستگی ناپذیر تلاش کنید.
‫این ها آخرین سخنان بودا بود.
‫بودا در کمال آرامش درگذشت.
‫سرش به سمت شمال و صورتش به سمت غرب گذاشته شد.
‫داستان ها می گویند که زمین چگونه لرزید، ‫و درختان چگونه ناگهان شکوفا شدند...
‫و چگونه گلبرگ های آنها از روی احترام ‫و به آرامی بر روی بدن بی حرکت او افتادند.
‫و چگونه گل های مرجانی الهی و گردهای چوب صندل الهی (خاصیت ضد عفونی کنندگی دارد)، ‫از روی احترام از بالا بر روی بدن بودا افتادند.
‫شاگردان او بسیار اندوهگین بودند: ‫ما بدون معلم خود چه کار خواهیم کرد؟
‫ما بدون معلم خود گم خواهیم شد.
‫اما دستورالعمل او بسیار ساده و واضح بود.
‫من چراغ تو نیستم.
‫من اعتبار و اقتدار تو نیستم.
‫تو الان مدت زیادی با من هستی.
‫خودت چراغ خودت باش.
‫بودا مرگ و زندگی را جدایی ناپذیر می دید.
‫اینها دو روی یک چیز هستند.
‫مرگ همیشه با ماست.
‫مرگ بخشی از تمام ناشناخته های بزرگ است.
‫و اگر ما نتوانیم به ناشناخته ها لبخند بزنیم، ‫دچار مشکل جدی ای خواهیم شد.
‫این واقع گرایی ای است که بودا از آن صحبت می کرد: ‫تلاش برای سازگاری با واقعیت.
‫هنگامی که وی 29 ساله و هنوز شاهزاده سیدارتا بود، بودا، ‫همسر، فرزند و خانواده خود را ترک کرده بود ‫تا ماهیت رنج را تجربه و درک کند.
‫او به روشنایی رسیده بود.
‫آنچه آموخته بود را به اشتراک گذاشت.
‫و راهی را برای دیگران به جا گذاشت تا دنبال کنند.
‫حالا دیگر او رفته بود.
‫اما قبل از اینکه بمیرد، از پیروانش خواسته بود ‫تا با زیارت از چهار محل، یادش را زنده نگه دارند.
‫محل مرگ او،
‫جایی که اولین تعالیم خود را ارائه داد،
‫جایی که او به روشنایی دست یافت،
‫و جایی که او متولد شد.
‫این چهار مکان یک زندگی نامه مقدس را ‫به نمایش می گذارد.
‫و در طی آن مسیر زیارتی، ‫شما در حال یادگیری داستان زندگی بودا هستید.
‫در مکان های زیارتی، معابد ساخته می شد، ‫تصاویر نصب می شد، و آثار ارزشمند زیادی نذر می شد.
‫میلیون ها نفر انرژی عظیمی حس می کنند.
‫روح بودا همیشه اینجاست.
‫اما مکان مقدس واقعی بودا، ‫در درون خود شخص است.
‫این مهم است.
‫بنابراین، مکان مقدس واقعی بودا را ‫باید در درون خود بنا کنیم.
‫باید در درون قلب خود بنا کنیم.
‫گرچه بودا پیش بینی کرده بود که تعالیم او، ‫مانند هر چیز دیگری، به مرور از بین خواهد رفت،
‫آیین بودایی برای 1500 سال در هند شکوفا شد.
‫و سپس به سریلانکا، آسیای مرکزی و جنوب شرقی آسیا، ‫تبت، چین، کره، ژاپن و در قرن بیستم به اروپا و آمریکا گسترش یافت.
‫و با انطباق با اشکال و صورت های مختلف به هر کجا که ریشه می دواند، ‫میلیون ها زن و مرد را به خود جذب کرد، که به آموزه های بودا ‫چه در داخل و چه در خارج از جامعه رهبانی عمل می کنند.
‫اما در همه جا و در هر عصری، ‫اصل و ماهیت داستان یکسان باقی مانده است.
‫بودا گفت که ما این دنیا را ‫به مکانی دردناک تبدیل کرده ایم.
‫و این دنیا نباید یک مکان دردناک باشد.
‫این جهان می تواند جهانی باشد که ‫بوداها در آن زندگی می کنند.
‫اما این به هر یک از ما بستگی دارد که ‫خود را به یک بودا تبدیل کنیم.
‫واقعاً این... ‫کاری است که باید انجام دهیم.
‫اگر بودا در درون شما نباشد، ‫بی گمان، بودا برای شما هیچ جذابیتی ندارد.
‫بودا... ‫بودا از این جهت برای شما جذاب است، که شما بودا هستید.
‫هر موجود هوشیاری، حتی حشرات،
‫طبیعت بودایی دارند.
‫دانه بودا!
‫این بذر روشنایی است.
‫پس، هیچ دلیلی وجود ندارد که بپذیریم ‫برخی از موجودات زنده نمی توانند بودا شوند.
‫بله، اینطور است.
‫من می دانم که رد پایی منتسب به بودا وجود دارد که ‫در یکی از مکان های مقدس هند یا نپال نگهداری می شود.
‫و می دانید؟ شما می توانید روی آنها بایستید و اگر روی ‫آنها بایستید، ممکن است فکر کنید، "آه ، ده انگشت پا".
‫مثل من!
‫داستانی از برهمن وجود دارد که روزی بودا را ‫در زیر یک درخت یافت، در حالی که با آرامش در حال مراقبه بود.
‫ذهن بودا آرام و ساکن بود.
‫او چنان قدرت و نیرویی را ساطع می کرد که ‫برهمن را به یاد فیل عاج دار می انداخت.
‫برهمن از او پرسید که او کیست؟
‫بودا پاسخ داد: ‫یک نیلوفر آبی را تصور کن که زندگی را در زیر آب آغاز کرده است.
‫اما رشد کرد و از سطح بالا رفت ‫تا اینکه آزاد شد.
‫بنابراین، من نیز از این جهان فراتر رفته ‫و به روشنایی عالی دست یافته ام.
‫حالا تو کی هستی؟
‫برهمن تعجب کرد.
‫بودا گفت: ‫مرا به خاطر بسپار
‫به عنوان کسی که بیدار شد!
‫درباره داستان بودا و میراث او اطلاعات بیشتری به صورت آنلاین وجود دارد.
‫تعالیم بودا و روش های مراقبه را کاوش کنید، ‫و مصاحبه های بیشتری تماشا کنید.
‫همه اینها و موارد دیگر در: pbs.org
‫بودا در Blu-ray و DVD موجود است.
‫برای سفارش، به ما به صورت آنلاین در shoppbs.org مراجعه کنید یا با PBS تماس بگیرید.
‫بودجه اصلی این برنامه توسط:
‫موهبت ملی برای انسانیت: ‫زیرا دموکراسی به آگاهی نیاز دارد.
‫هدیه به تقویت آینده آمریکا از طریق آموزش.
‫این برنامه توسط شرکت پخش تلویزیونی عمومی و ‫مشارکت بیننده هایی مثل شما ‫در ایستگاه PBS امکان پذیر شده است.
‫متشکرم.